Quest for the holy phone

Vandaag zou ik lang uitslapen, lekker in bed blijven liggen tot in de middag, een normale dag voor een student als ik. Ook hier gaat de zon weer eens niet op. Letterlijk, want toen ik wakker werd was het pikdonker nog, niet zo gek, het was 5 uur. Een tijd blijven liggen, wat gespeeld op de DS en uiteindelijk maar om half 8 uit bed gestapt, het lukt me niet meer in slaap te komen. Hoe moe ik ook was gisternacht, met 4.5 uur slaap vind mijn lichaam het nu weer voldoende. Ik gok dat dit de befaamde jetlag is. Ik dacht dat iemand zonder slaapritme misschien niet zo'n last ervan zou hebben, maar ik had ongelijk. Gek dat ik gister wel tot na 8 uur kon door slapen. Maar genoeg over vandaag, dat komt in mijn volgende post. Ik doe nu lekker vroeg 's ochtends een post van gister, zodat ik vanaaf de post van vandaag kan maken, en dan loop ik in elk geval niet meer achter :]

Gisteren dus. Ik werd optijd wakker, viel zelfs nog even half in slaap, en mijn (geniale) zelfgemaakte wekker zorgde ervoor dat ik optijd opstond :] No thanks voor de gekochte klok, die moet ik maar eens terug brengen. Enfin, even lekker douchen. Hoewel ik met mijn hoofd in de ventilator in het plafon zit (ja ja, ik ben net iets te lang voor de douche ><) is de douche erg lekker, hard en warm, heerlijk! Ik pak mijn spullen in en ga naar de main campus toe. Ik stap weer in de trein bij Mukaijima station. Een meisje in de trein kijkt me aan en lijkt me te willen aanspreken. "We met yesterday", zegt ze. Ik kijk haar eens goed aan. Ze is niet de vrouw van gister uit de taxi, dat weet ik wel. Wie is ze dan wel? Ik heb geen idee. Ik heb zoveel schattige japanse meisjes gezien gister, maar kan me niet herinneren dat ik met 1 gepraat had. Ze verfrist mijn geheugen en legt uit dat ze bij het kantoor werkt van Mukaijima Gakusei center. Ze is de jonge vrouw uit het kantoor die ik gister zag. Ik had haar daar niet echt aangesproken en vandaar dat ik haar niet herkende. Hoewel ik denk dat ik daar nu nog steeds moeite mee heb. Ik zie dagelijks veeeeel jappanners. Ze praat goed engels, dus we praten wat tot mijn overstap. Ze verteld dat ze 1 keer per week Japanse les geeft. Ah dus zei is de gene die les geeft. Komt goed uit, want ik wilde mijn Japans wat verbeteren aangezien het problematisch is als mijn Japans niet beter wordt ><. Ik moet een overstap maken van de trein en kom enigzins optijd aan. Dan is het even kijken welke kant de campus ook alweer is. Een karakteristiek riviertje geeft me de landmarkering die ik nodig heb en ik kan mijn onmiddelijk orienteren. De campus is snel gevonden, het gebouw waar ik moet zijn niet! De meeste gebouwen zijn namelijk aangegeven met puur kanji, handig. bovendien zit mijn gebouw erg ver weg gestopt. Ik vraag de weg, en ga in de richting die ik gewezen wordt. Ik zie het nog niet. Er zijn hier veel kleine gebouwen. Ik ga ergens naar binnen en vraag nogmaals de weg. Ik wordt gewezen naar een gebouw. Ik ga naar binnen en laat mijn papiertje zien met waar ik moet zijn. Deze vrouw loopt even met mij mee (yay voor behulpzaamheid ^^) We lopen het gebouw er naast binnen (via de achter deur leer ik later) en ik wordt bij de secretaresse gebracht. Ik ben gearvieerd. Yay \o/.

Bijna meteen komt de professor binnen en verontschuldigt zich dat hij laat is, geeft niet, ik ook :] Zowel de professor als de secretaresse spreken redelijk goed Engels. De gramatica is niet altijd geweldig, maar ze kunnen zich goed verwoorden en verstaan alles wat ik zeg, dat lucht op. De professor praat me wat bij, en laat op een scherm zien aan welk project ik kom te werken. Het internet lag er af, dus hij kon niet printen, gelukkig had ik een memstick mee om alles thuis nog eens te kunnen lezen. Ik zal nu niet al te veel ingaan in het project, dat doe ik wel als ik weinig te melden heb en het project nog eens goed doorgenomen heb. Kort gezegt moet ik met bezig houden met het vertalen van vragen van een gebruiken naar een ECA. Een ECA is een embodied conversational agent, een soort persoon op je scherm die kan praten en bewegen en zo informatie over kan brengen op een audiovisuele manier ipv met tekst. De gebruiker kan behalve geluid ook gewoon bewegen, via motion capturing worden de begingen ook vertaald en kunnen gebruikt worden door de ECA om een vraag te interpreteren. Het gaat bij mijn werk vooral om het omzetten van de vraag naar informatie en niet zozeer om het visuele. Het onderzoek wat ik doe maakt deel uit van een groot project, maar daar ga ik later nog op in zoals eerder gezegd :] Leuk om te horen zijn mijn werktijden. Ik mag namelijk zelf mijn werktijden bepalen ^_____^ SWEET. Zowel studenten als professoren hier houden er redelijk laten begin tijden op na, de professor noemde van 10 tot 5:00 als een normale werkdag, maar zei dat veel ook later kwamen. Ik moet gewoon mijn uren bijhouden :] Omdat ik een studenten visum heb, mag ik maar beperkt werken, 20 uur per week dacht ik. De rest van de uren moet ik werken als student en kan ik dus niet als werk uren opschrhijven. Behalve in maart, want februari eindigt het academisch jaar en april begint het nieuwe. In maart mogen studenten dus full time werken ^^ De professor leidt me wat rond en ik ontmoet een Frans man die bezig is met een ander project. Hij schijnt hier al met zijn 2e beurs te zijn. Hij zit op Grenoble University en was al eerder een jaar in Japan met een beurs. Hij vond het echter zo leuk dat hij eenmaal thuis een 2e beurs was gaan zoeken en weer terug was gekomen :] de ruimte waar in in ben zit vol met dure aparatuur, veel camera's foor motion capturing vooral. Ook een robot platform waarbij je projecties van landschappen kan maken voor de robot. Verder is er ook een grote robot die gebrukt kan worden voor instructies voor dingen maken. en nog meer wat ik niet allemaal te horen krijg nu, maar ik kom hier zeker nog wel terug :] In een andere ruimte vind ik mijn werk plek, en ontmoet wat meer collega's . De student waar ik onder kom te werken is erg druk en moest meteen weer weg, met hem zal ik 5 februari mijn opdracht gaan bespreken. Mijn planning is als volgt: Feb literatuur besturen en ontwerpen maken, Mar implementatie gedeelte ontwerp, Apr testen en evalueren. Weinig tijd om echt grote dingen te doen natuurlijk, maar ik ga mijn best doen. Het project klint erg interessant en ik krijg wat motivatie om er aan te gaan werken. Deze stage is namelijk ook bedoel om wat motivatie voor mijn studie te krijgen die het afgelopen jaar vooral erg laag was, maar hier gaat dat wel lukken denk ik, de projecten klinken echt interessant en ik krijg er zin aan me verder te ontwikkelen in deze richting. Het project sluit goed aan op mijn studie richting denk ik. Ik ben tevreden er over. De professor legde ook nog uit dat als ik na mijn studie in Japan zou willen werken dat hij wel kon aanbevelen bij bedrijven in deze richting, die zijn schijnbaar op zoek naar buitenlandse studen en werknemers, maar dat laat ik voorlopig in het midden, ik weet nog niet wat ik wil na mijn studie, maar goede referenties zijn natuurlijk nooit weg ^__^

De professor verteld me dat er maandag een confentie is en dinsdag een seminar. Ik ben uitgenodig voor beide, vooral de seminar is de bedoeling dat ik er ben, zodat ik de professor Nishida (zo heet hij) nog even kan spreken voor dat hij later die dag naar Hawaii moet voor 3 dagen. Ook kan ik professor Bachsmut ontmoeten, die van een Duitse universiteit hier is om de seminar te geven. Klinkt erg interessant. Ik krijg een mailtje mee op de mem stick met de aankondiging (de professor ontdekt prompt dat hij dat locatie vergeten te vermelden is in de mail). Een druk schema dus na het weekend :]

Ik ga samen met de professor naar een eetgelegenheid waar we samen lunchen en wat bij praten. Ik bestel de zee aal tempura don wat een specialteit is die dag, de Nishida legt mij uit dat het niet het zelfde is als normale aal (unagi), ik zou het niet weten want ik weet nog niet hoe de aal zou smaken :] Zoals in meerdere eetgelegenheden krijg je vooraf een gratis kop ocha (japanse groene thee) en een doekje voor je handen. De tempura zeel aal wordt geserveer op een bordt rijst met wat tempura groeten er bij (don, dit is het type gerechtwaarbij je rijst met iets er op krijgt in een grote schaal). Er naast staat een kop udon noodles. Ik heb een LL portie, wat large large betekend en dus gewoon XL is :] Het is inderdaar large, ik krijg het laatste restje rijst net niet op, maar het smaakte geweldig en vult enorm ^^. Tijdens het eten praat ik met Nishida over onder andere de Japanse cultuur. We bespreken wat cultuur vershillen (hij is als professor over de hele wereld geweest al en kent europa ook wel goed) en hij legt me uit dat Japan sterk veranderd en dus dat veel oude gebruiken en tradities niet meer echt de norm zijn. Zo is het toch wel normaler geworden om je eingen drinken in te schenken in gezelschap, ipv dat je de ander echt beledigt als je het zelf inschenkt. Het is een goed gesprek en ik leer meer en meer over moderne Japanners ^^ 2 februari is er een festival in de Yoshida shrine, de shine van de campus, leuk om eens te bezoeken. De professor betaald, ik vraag even of het ok is uit beleefdheid, het is in Japan de norm, dat als iemand je mee neemt ergens naar toe dat die gene betaald, niet dat hij me ook maar enige kans gaf om te kunnen betalen. Op de terug weg worden we bijna over reden door een auto op de zebra, dit hoort normaal niet te kunnen legt Nishida me uit en gaat meteen verhaal halen bij de chaufeur, die niets anders kan dan zich te verontschuldigen. Het verkeer in japan is opzich wel goed geregeld, maar de stoepen zijn chaotsch vind ik. Fietsers moeten ook op de stoep rijden, en rijden in beide richting. Links aan houden wordt veel gedaan maar lang niet altijd, waardoor het vervelend kan zijn als er veel fietseres en voetgangers zijn. bovendien zijn er niet overal stoepen, vooral kleine straten hebben ze niet en je moet dan op de weg lopen of net naast de weg, maar die ruimte is vaak erg klein. Er zijn veeeel kleine straatjes in sommige wijken van Kyoto.

Ik neem afscheid van de professor en loopt richting een metro die naar Kyoto station gaat, ik wil namelijk in een warenhuis op zoek naar een mobiel ^^ Prepaid als het even kan, dat lijkt me het handigste. En dus begon mijn queeste. Na een lange tijd lopen zonder de metro te zien check ik maar evne op de kaart. Oei, ik was een aardig eind te ver gelopen >< terug dus :] Via de metro kom ik op Kyoto station aan en wilde vragen naar een applicatie formulier voor studenten kaarten (die bestaan), maar niemand spreekt echt Engels hier -_- en mijn Japans is te slecht voor ziets ingewikkelds. Ik wordt door verwezen naar de informatie, die snappen mij ook niet en ik wordt weer doorverwezen, naar weet ik niet waar, ik kom er niet meer uit, en koop een railkaart, een soort prepaid kaart waarmee je kan betalen op stations en bussen, scheelt zoeken naar klein geld steeds. Na 10 keer het station door gelopen te zijn heb ik wel door dat het groot is, jammer alleen dat niemand hier echt engels spreekt. Ik besluit later terug te komen voor het aplicatie formulier. Op zoek naar een waren huis dan maar voor boodschappen en natuurlijk de telefoon.

Na het station rond gelopen te zijn op zoek naar Aventi (spreek uit A - Ban - Ti, met een klem toon op Ti) pak ik de reisgids erbij. Een japanse man ziet dat ik iets zoek en spreek mij aan, zijn engels is ok, dus hij begrijpt me, en loopt met mij mee door het station naar de andere kant en dan naar een ondergrondse pasage die naar Aventi leidt. Onderweg praten we even wat, grotendeels over cultuur verschillen. De man vraagt zich van bepaalde ontwikkelingen in Japan ook af waaromdat zo is. Zijn werk is iets met de bijbel voor Jehova getuigen, die heb je hier blijkbaar ook. Ik weet niet of de man er ook eentje was, of dat hij alleen voor ze werkt, maar hij is erg aardig en spreekt zijn talen. Ik kom aan bij Aventi en koop meteen wat shampoo en zeep, dove en Clairol zijn bekende merken dus die neem ik mee ^^ Het gaat in een plastic zakje, zoals alles wat je waardan ook koopt gaat, ook al heb je honderd lege tassen bij je, je krijgt altijd een plastic zakje, Japan is dan ook niet milieu vriendelijk :]

Bovenaan vind ik een boek winkel met veel manga's damn zo vet :D Ik herken wat series en zie zelfs 1 manga in het engels, helaas, slechts eentje XD Ik ben jaloers, zoveel manga's die ik wil maar nog niet uit zijn in het Engels, bovendien zijn ze hier soms tot 3 keer goedkoper! Ik vraag waar de supermarkt is aan de vrouw bij de info, die is er niet krijg ik te horen, raar, hij staat wel in de reisgids. Dan maar naar de telfeoon afdeling. Ik kijk rond en probeer duidelijk t emaken dat ik een prepaid telefoon wil, dat is blijkbaar een probleem. Ze maken mij duidelijk dat ze geen prepaid telefoon hebben, maar ze weten wel een winkel die dat wel heeft. Aha! Althans dat zeggen ze. Ze tekenen een kaartje voor mij en ik kan op zoek naar deze winkel. Bij de winkel kan je een nummertje trekken, eentje voor het opladen van je mobiel (zeer populairebezigheid hier, terwijl je een krant leest of slaapt) of voor andere zaken. Ik gok welk nummertje ik moet pakken en pak toevallig de goede :] Ik wordt geholpen, door 3 vrouwen nog wel, want ze hebben moeite met Engels :] Een prepaid telefoon? Die hebben we hier niet. WTF Ik werd toch echt verteld dat ze hier eentje hadden. -_- Maar geen nood, ze weten een winkel dichtbij die wel prepaid telefoons verkoopt. Althans dat zeggen ze. Maar goed, ik dus naar de volgende winkel. Prepaid telefoons? Nee die zijn er niet .... echt ik wordt nu een beetje gefrustreerd, ik wordt constant door verwezen naar andere winkels maar nergens is er eentje te krijgen. Ik heb nu wel door dat Japanners erg behulpzaam zijn, maar soms moeten ze toch leren mensen NIET te helpen als ze dat niet kunnen, ik loop nu al bijna een uur voor niets te zoeken :( Ik vraag de vrouw achter de balie nog even of ze uberhoubt wel prepaid telefoons verkopen in Japan. Jawel antwoord ze, maar niet in deze winkel. o ... k ... In elk geval stuurt ze me niet blind naar een andere winkel, en ik heb er nu ook even geen zin meer in.

Ik ben erg moe nu en heb last van mijn enkels. Ik loop al bijna de hele dag nu, en besluit het op te geven en naar huis te gaan, onder het station is een supermarkt en ik koop wat eten en drinken. Let op sommige dingen zijn verpakt per 3, maar de aangegeven prijs is blijkbaar altijd per 1 >< genaaid :] Ik ook frosties en meld voor ontbijt. Ik hoop dat het de goede melk is, ik weet toevallig de Kanji voor koeien melk nog, maar weet verder niet of het vol of halfvol ofzo is, geen idee, dus ik neem random een pak koeien melk mee. Ik neem ook wat verse ananas stukjes mee, lekker! De reis naar huis gaat goed, ik ben gewend aan kaartjes uit de automaat halen en de trein te pakken, dus dat gaat nu wel goed :] Thuis aangekomen de blog van gisteren geschreven en naar de Mac geweest :]

Het was een erg vermoeide dag uiteindelijk, en ik was doodop. Veel gelopen en geozcht, veel gevraagd, maar ik merk dat lastigere dingen niet goed gaan nog. Te weinig winkel medewerkers kennen genoeg engels, en mijn japans is slechts op een matige level. Tijd om bij te leren van de vrouw die hier werkt woensdag ^^.

Zo, de tijd vliegt als ik type, ik ga wat eten dan even kijken wat ik ga doen voor ik het centrum in ga weer. Vanaaf zal ik nog even een update geven van deze dag, hoewel hij niet al te boeiend zal zijn :] Ohja, ik was vergeten terug te gaan met de alarmklok, vandaag niet vergeten!

Groetjes,

Lennart

ps. Op werk zal ik internet hebben trouwens, als ik daar ben zal ik ook online zijn dus, en dan zal ik ook wat foto's gaan uploaden. Nog even een weekje wachten dus daarop. (echter waarschijnlijk slaap iedereen dan in Nederland ><)

pps. Hier miste een hele lap tekst over het zoeken naar de mobiele telefoon, dus ongeveer het belangrijkste stukje tekst gezien de titel >< een stukje tekst waar ik nog later naar terug verwijs :] Erg dat juist die hele lap tekst miste, ik hoop dat ik hem een beetje goed heb aangevuld weer!